WIEZENNEKIK

Wienisdafeitelijk, de Lorrebrol?

Heeylaba, Laurien oftewel De Lorre van Lorrebrol. 🌼

Ik ben altijd al een bruisballetje vol ideeën geweest. Mijn koppeke staat zelden stil. Ons huis staat ondertussen vol DIY-projecten, kringloopvondsten en half afgewerkte plannen. Eigenlijk is het een klein museum van mijn gekke kronkels. (Wilt iemand een rondleiding? 😅)

Op mijn 15e begon ik met naaien. Daarna kwam het leven; werken, feesten, reizen en een poging tot volwassen worden.

Ik heb ADHD en worstel af en toe met angst. Maar één ding helpt me altijd weer terug naar mezelf: iets maken met mijn handen.

Een paar jaar geleden trokken de Melly en ik een jaar de wereld rond. We werden verliefd op kleur, gezellige chaos en plekken die bruisen van het leven. Sindsdien kies ik bewust voor meer kleur.

Kort daarna werd ik zwanger van ons klein pruimpje. 🍐

Tijdens mijn zwangerschap begon ik opnieuw te naaien. Eerst gewoon voor haar. Kleine broekskes, mutskes en kleurrijke spullies die ik nergens vond zoals ik ze in mijn hoofd zag.

Ik droomde weg achter mijn naaimachine. Over hoe ze eruit zou zien en wie ze zou worden. Over alle avonturen die nog moesten komen. En misschien ook een beetje over hoe ik als mama wilde zijn.

Creatief. Speels. Niet te serieus. Met veel kleur.

Maar na de bevalling kwam niet da roze wolkske waar iedereen het over heeft.

De liefde voor ons kleintje was er vanaf seconde één. Groter dan ik ooit had kunnen voorstellen.

Maar tegelijk was er ook een stuk van mezelf dat ik even kwijt was.

De postpartum periode heeft me harder geraakt dan ik ooit had verwacht. Gelukkig kreeg ik snel de juiste hulp om terug met twee voeten in het leven te staan.

En daar kwam dan de Lorrebrol. Niet als onderneming, niet als merk. Maar als reddingsboei.

Ik begon opnieuw dingen te maken. En stukje bij beetje begon ik ook mezelf weer terug te maken.

Lorrebrol gaat eigenlijk niet over kinderkleding of keramiek. Het gaat over een klein pruimpje dat me opnieuw deed dromen. Over mezelf terugvinden. En over kleur kiezen op momenten dat het leven grijs voelt. 🌈